Over mij

Mijn naam is Leon Leijtens. Het gedicht Een streep van Toon Tellegen, waarmee deze website opent, vertelt het verhaal van mijn leven. Ik ben op jonge leeftijd begonnen met strepen trekken.

Strepen?
Ik heb niemand nodig. Streep. Jij geeft mij wat ik nodig heb. Streep. Ik wijs jou af voordat jij mij afwijst. Streep. Jij geeft niks om mij. Streep. Negativiteit is heerlijk. Streep Vanaf nu huil ik niet meer. Streep. Voortaan gaat het op mijn manier. Streep. Toegeven is zwak. Streep. Ik ben beter dan jij. Streep. Je krijgt me niet te zien. Streep. Jij moet de eerste stap doen. Streep. Ik ben geduldig, ik wacht. Streep.

Kun je je voorstellen wat er gebeurde?
Met al die strepen om me heen werd de werkruimte kleiner, ook het zicht werd enigszins vertroebeld, laat staan dat er plaats was voor echt contact. Maar over een streep stappen, nee, dat was een brug te ver. Ik was erg principieel. Dat bracht de nodige conflicten met zich mee. Mijn leven werd er niet leuker op.

Wat luidde de verandering in?
Het korte antwoord: De ontmoeting met mijn latere vrouw en Core Energetica.
Mijn vrouw liet me vraagtekens zetten bij de getrokken strepen. Dat ging met flinke discussies gepaard. Door het licht dat er op viel, begonnen de strepen echter te verbleken. Mijn leven begon er anders uit te zien en daar pasten veel van de strepen niet meer bij.
De Core Energetica liet me via mijn lijf ervaren wat er aan de hand was, wat de betekenis van de strepen was. Tevens kreeg ik handvatten om zonder die strepen, zonder dat houvast, een manier van leven te vinden, die me vrijheid, ruimte en werkelijk contact liet voelen.

Tegenstelling?
Een vreemde paradox openbaarde zich, in plaats van mezelf te verliezen door de teugels te laten vieren, vond ik meer van mezelf. Ik werd prettiger in de omgang en vond andere mensen opeens aardiger.

Anders kijken?
Ik leerde datgene in mezelf onder ogen zien waar ik het liefst niet naar zou willen kijken: mijn woede, mijn verdriet, mijn angst. Dat was niet altijd makkelijk. Door daarbij stil te staan, het gevoel toe te laten, ontstond er vreemd genoeg ruimte, een bevrijding van een last.
Er kwam enthousiasme, humor en een gevoel van zekerheid voor in de plaats. Het mededogen voor anderen nam toe.
Nu hoef ik niet alles meer alleen te doen. Ik kan aangeven wat ik nodig heb. Ik krijg niet altijd mijn zin, maar daar ga ik niet dood aan. Ik kan inmiddels wat hebben. Ik ben niet altijd de beste en dat hoeft ook niet. Mijn perfectionisme vertoont scheuren en mijn vrijheid is groter.
De strepen verbleken, het leven lacht me toe en ik doe mee.

Hoe nu verder?
Deze ontwikkeling gun ik iedereen. Ik herken je strijd. De strijd met jezelf, de strijd met je omgeving. Het moedeloze dat zich soms van je meester kan maken. Ik heb de ervaring dat er een andere manier is. Een manier die begint en eindigt bij jezelf. Bij wat jij wilt, met welke intentie jij in het leven wilt staan.

Wat is het vooruitzicht?
Het leven geeft je alle aanwijzingen, je lichaam vangt die tekens op en verwerkt ze. Nu jij nog. Daarbij helpt Core Energetica. En ik wil je daarbij terzijde staan.
Ik volg de opleiding Core Energetica. Ik ben 4e jaars aan het NICE (Netherlands Institute for Core Energetics) en sta onder supervisie van een ervaren core energetisch therapeut / psycholoog.

Oefenen? Oefenen!
Myamoto Musashi geeft in zijn prachtige boekje De strategie van de samoerai voortdurend aan: u moet veel oefenen! Dat geldt ook voor ons: voor jou en voor mij. Om de taal van je lijf te begrijpen, kun je mij gebruiken. Om de praktische kant van mijn studie te oefenen, wil ik graag met jou in contact komen. Om jezelf te ontmoeten met mijn steun.
Ons gezamenlijk motto: Wel zelf, maar niet alleen.